စာဦး
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ၾကားဖူးတဲ့ ဒီစကားလံုး။ ေသခ်ာလည္း နားမလည္ခဲ့ေသး။ ဘာကို ဆိုလိုမွန္းလည္း မသိေသး။ မေကာင္းတာေတာ့ သိလိုက္တယ္။အုတ္ ဆိုတဲ့ အရာ၀တၳဳ ေလးတစ္ခုရယ္၊ ၾကားဆိုတဲ့ ၾကိဳၾကားၾကိဳးၾကားတည္ရွိေနမႈကို ျပတဲ့ နာမ၀ိေသသနေလးတစ္ခုရယ္၊ ျမက္ဆိုတဲ့ အပင္ေလးရယ္၊ ေပါက္ ဆိုတဲ့ ရွင္သန္ေပါက္ေရာက္ေနမႈကို ျပတဲ့ ႀကိယာေလးရယ္ ပဲ ပါတယ္။ ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ျပန္ၾကည့္တယ္။ အုတ္ေတြၾကားထဲတြင္ ျမက္ပင္ေပါက္ေနပါသည္။ နစ္နာစရာလို႔လည္း မေတြ႔မိ၊ နစ္နာေစလို၍ ေျပာဆိုျခင္းလည္း သေဘာမသက္ေရာက္။ သာမန္ ၀ါက် ေလး တစ္ခုသာ။
နိဒါန္း
ျဖစ္စဥ္(၁)
"နင္လို အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ ကို ယူမိလို႔ ဒီလိုဒုကၡ ေရာက္ရတာ။ ငါဘာသာ ေငြတိုးေပးစားတဲ့ တရုတ္ကို ယူမိရင္ ဒီလိုျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။"
"အာ..ဒီေကာင္မ..ငါ့ကို ဒီလုိမေျပာနဲ႔လို႔ေျပာေနတာ မရဘူးလား။ ကဲကြာ...။ "
ျဖန္း...
"ေသပါၿပီ။ ေသနာေကာင္၊ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္၊ ကေလကေခ် xxxx...xxxx"
လမ္းထိပ္က မေငြခင္တုိ႔ လင္မယားရန္ျဖစ္သံ။
စဥ္းစားမိလိုက္တယ္။
အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ဆိုတာ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ေျပာတာလား။
ျဖစ္စဥ္(၂)
"မင္းက ငါ့သမီးကို ဘယ္လိုလုပ္ေကၽြးမွာတုန္း။ ေျပာစမ္းပါဦး"
"ကၽြန္ေတာ္က စာေရးဆိုေတာ့ ရုံးစာေရးေပါ့ ဦးရယ္။ မဆင္းရဲေတာင္ တင့္တင့္တယ္တယ္ထားႏုိင္ပါတယ္..ဦး"
"မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဦးတို႔က ဦးသမီးကို သေဘာၤသား တစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ေပးဖို႔ ရည္ရြယ္ထားၿပီးသားပါ။ မင္းတုိ႔ခ်င္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဦးက စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ေနာက္ၿပီး မင္းလို အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္နဲ႔ ေနရရင္ ငါ့သမီး ဂုဏ္ငယ္မွာေပါ့။ "
ရုံးစာေရး ကိုေမာင္ျမင့္ရဲ႔ ျဖစ္ရပ္။
စဥ္းစားမိတယ္။
အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ဆိုတာ ဂုဏ္သိကၡာ မရွိတာကို ေျပာတာလား။
ျဖစ္စဥ္(၃)
"ေဟ့ေကာင္..ဒီတစ္ခါ ငါ့အလွည့္ကြ။ ေပး..ဒိုး"
"ေအးေရာ့..မွန္ေအာင္ပစ္။ မမွန္ရင္ေတာ့ ငါ့လက္ကို သိတယ္မို႔လား။ ငါက သိပ္လက္တည့္တာ"
"ေ၀း...မမွန္ဘူးကြ"
"ဘယ္အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ ကေလးေတြ ငါ့အိမ္ေရွ႔ လာေဆာ့ေနတာလဲ..ေဟ။ သြားၾက..သြားၾက..ကိုယ့္အိမ္ေရွ႔ကို သြားေဆာ့ၾက။ "
စဥ္းစားမိတယ္။
အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ဆိုတာ ဆူညံမႈ၊ ေနရာေဒသ မဆီေလွ်ာ္မႈလို႔ ေျပာတာလား။
စာကိုယ္
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေျဖမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေလာ..သို႔ေလာ..ဆိုတဲ့ အေတြးေတြပါပဲ။ သူ႔ဘာသာ အပင္ေပါက္ေနတာကို ဘာလို႔ ႏွိမ့္ခ်စရာလို႔ေတြးၿပီး ေျပာၾကတာပါလိမ့္။
"မေငြခင္..အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲဟင္"
"နင္ကလည္း အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ဆိုတာ အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိ လက္ယားလက္ယားေနတဲ့ အီးေပါေလာႀကီးလို႔ေျပာတာေပါ့"
"အာ..ဒါဆို မေငြခင္ကလည္း။ ခင္ဗ်ားေယာက္်ား က ဆိုကၠားနင္းတယ္ေလ။ အလုပ္အကိုင္လည္းရွိတယ္၊ လက္ယားလက္ယားလည္း မေနပါဘူး။ ဘာလို႔...."
"အာ...ဒီကေလးကေတာ့...မသိဘူးေဟ့..မသိဘူး။...ဘယ္လိုကေလးနဲ႔ လာေတြ႔ေနတယ္ မသိပါဘူးေတာ္။ "
"ကိုေမာင္ျမင့္...ခင္ဗ်ားကို ဟိုလူက ဘာလို႔ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္လို႔ ေျပာရတာတုန္း"
"ငါက စာေရးမိုလို႔ေပါ့ကြာ။"
"ဘာျဖစ္လဲ..စာေရး လည္း စာေရး ေပါ့။ ခင္ဗ်ားလည္း ပိုက္ဆံအသင့္အတင့္ရွိတာပဲ။ အလုပ္အကိုင္လည္း ရွိတာပဲ။ ခင္ဗ်ားကလည္း ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးကို ခ်စ္တာပါပဲ။ "
"သူတို႔က သူေဌးကြ။ အဲဒါေၾကာင့္ ရုံးစာေရး ကို ဂုဏ္မရွိဘူးေပါ့ကြာ။ "
"အာ..ဒါကေတာ့ဗ်ာ...တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဘယ္တူမတုန္းဗ်။ ခင္ဗ်ားက ဘြဲ႔လည္းရထားၿပီးသားပဲ။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီလူ လုပ္သလို သေဘၤာသားျဖစ္ေအာင္လုပ္ရင္ ခင္ဗ်ားကို အဲလို အေျပာမခံရဘူးေပါ့"
"ေကာင္ေလးရာ မင္းမသိတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ကြ။"
ကၽြန္ေတာ္ ဇတ္ေလးပု ၿပီး ျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။
"ေဟ့ေကာင္ေတြ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ ဆိုတဲ့ စကားကို မင္းတို႔ ဘယ္လိုနားလည္တုန္း"
တကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့အထိကို မေက်လည္ႏုိင္ေသး။
"မင္းကလည္းကြာ..ဒါမ်ား အဆန္းလုပ္လို႔ အဆင့္အတန္း မတူတာကိုေျပာတာ၊ ႏွိပ္က်တာကို ေျပာတာေပါ့ကြ"
"မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ အဲဒီအတိုင္းဆိုရင္ ဒီစကားမွားသလို ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒီ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ က ေတာ္ေတာ္ ေလးစားဖို႔ေကာင္းတဲ့ စကားလို႔ ငါထင္တယ္။ "
"လုပ္စမ္းပါဦး..မင္းကေတာ့ ကန္႔လန္႔ လုပ္ၿပီ။ "
သူငယ္ခ်င္း ဖိုးလျပည့္က ေျပာတယ္။
"ေအးကြာ...ငါေျပာၾကည့္မယ္ေနာ္။ ဒါက ငါ့ရဲ႔ အေတြးေနာ္။ မွားပါတယ္လို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ငါ့အေတြးနဲ႔ ဆိုရင္ မွားေနတာကိုေျပာတာ"
"ေအးပါကြာ..နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္"
"ဒီလိုကြ။ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ကို ငါနားလည္သလို အဆင္ေျပသလို ၀ါက်ဖြဲ႔ထားတာ အုတ္ၾကားထဲတြင္ ျမက္ပင္ေပါက္ေနသည္။ တဲ့.။ အဲဒါ လက္ခံလား"
"အင္း..."
"ဆိုေတာ့ကြာ။ ျမက္ပင္ရဲ႔ အဓိက ရယ္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အပင္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ရွင္သန္ဖို႔လိုအပ္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူရွင္သန္ႀကီးထြားဖို႔အတြက္ အတားအဆီးေတြ အမ်ားႀကီးၾကံဳရတယ္ကြ။ သူထိုးထြက္မယ့္ လမ္းမွာ အုတ္ေတြက တားဆီထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ အဲဒါကို ထိုးထြက္လာႏုိင္တယ္။ သူ႔ခြန္အားေတြ အမ်ားႀကီးသံုးရတယ္ကြ။ တျခား ျမက္ပင္ေတြလိုမ်ိဳး သာမန္အားအင္နဲ႔ မရဘူးကြ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူဟာ သာမန္ အပင္လိုမ်ိဳး ေလရဲ႔ ေငြ႔အသက္ကို အရင္မခံစားရဘူး။ သာမန္ ျမက္ပင္က ေပ်ာ့တဲ့ ေျမႀကီးကို ထိုးထြက္လိုက္တာနဲ႔ ေလ နဲ႔ ထိေတြသြားၿပီကြ။ အဲဒါ သာမန္ျမက္ပင္ရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈပဲ။ အဲ...အုတ္ၾကားထဲက ျမက္က်ေတာ့ မရေတာ့ဘူး။ ေျမႀကီးကို ထိုးထြက္ၿပီးတာနဲ႔ ေတြ႔ရတာက အုတ္။ ေလမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကိုပဲ အုတ္ကို ဆက္ေဖာက္ရတယ္။ အႀကိဳအၾကားေပါ့ကြာ။ လိုက္ရွာရတယ္။ အဲဒါေတြၿပီးေတာ့မွ သူက ေလ ကို ရႈရိႈက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈပဲ။ ဒါေတာင္မွ အေပၚကို မထိုးထြက္ႏုိင္ပဲ က်ဆံုးသြားတဲ့ အပင္ေတြလည္း ရွိမွာပဲ။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္စမ္း။ သူေလကို ရႈရႈိက္ဖို႔ အခ်ိန္ ေနာက္က်ေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ပီတိ ကို မင္းခံစားၾကည့္စမ္း။ ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္း ထဖို႔ေကာင္းတယ္။ "
"ဒါေပမယ့္..ငါထင္တာက ဘယ္သူမွ အဲလိုမေတြးပဲ..ျဖစ္စဥ္ကိုပဲ စဥ္းစားၾကတယ္ထင္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ေျပာတာလားမသိဘူး"
"ေအးကြာ။ မင္းခုဏေျပာသလို ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ဘယ္ျမက္ပင္ကေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ရုန္းထြက္ၿပီးေတာ့မွ ရွင္သန္ခ်င္မွာလည္းကြာ။ သူမ်ားေတြလိုမ်ိဳး သာမန္ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးနဲ႔ပဲ ရွင္သန္ခ်င္တာေပါ့။ ဟုတ္ၿပီ။ အုတ္ၾကားထဲမွာ ျမက္ေပါက္ေနလို႔။ ခုဏကေျပာသလို ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ကြာ။ ဒါေပမယ့္ ျမက္ကမ်ိဳးေစ့က ေပါက္တာလား။ အပင္ေပါက္ကေနပြားတာလား ေသခ်ာေတာ့ ငါမသိဘူး။ အပင္ေပါက္ကေပါက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မ်ိဳးေစ့က ေပါက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီအုတ္နားေလးမွာျဖစ္ေနလို႔ေပါ့ကြာ။ မလြန္ဆိုင္ႏုိင္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့။ သူရွင္သန္ရမွာကို က အဲလိုပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္ဖို႔ ကံပါလာလို႔ေပါ့။ အဲဒါကို အုတ္ၾကားထဲမွာမွ ျမက္ေပါက္ရေလျခင္း၊ မတန္လိုက္ေလျခင္းဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာေတာ့ မသင့္ေတာ္ဘူးထင္တယ္ကြာ။
ဥပမာကြာ..။ ငါတို႔ေလာကႀကီးက ေဟာဒီ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဘ၀ေတြက ျမက္ပင္ကေလးေတြေပါ့ကြာ။ အဲဒီမွာ ကံ၊ကံ၏အက်ိဳးေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြရွိတယ္၊ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆင္းရဲတဲ့ကေလးက ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြနဲ႔ ေပါင္းဖက္မိၾကမွာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကမွာပဲ။ အဲဒါကို အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူးကြ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ ကေလးရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က ခ်မ္းသာတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ေျပာလို႔မရဘူး။ ငါဆိုရင္ ဆင္းရဲတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တာကို အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္လို႔ေျပာမလား။"
"ဟာကြာ..မင္းကလည္း မဆုိင္တာပဲ။"
"ငါက ဥပမာ ေပးတာပါ။ ငါဆက္ေျပာဦးမယ္ကြာ။ အဲဒီဆင္းရဲတဲ့ကေလး အစစအရာရာ ခ်ိဳ႔တဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ သူ႔ပန္းတုိင္တစ္ခုရွိတယ္။ ပန္းတိုင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိၾကမွာေပါ့ကြာ။ အဲဒီပန္းတိုင္ေတြကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ အားအင္ေတြ အမ်ားႀကီး သံုးရမွာပဲ။ သံုးကို သံုးရတယ္ကြာ။ အဲဒီလူေတြရဲ႔ ပီတိက ေတြးၾကည့္ရင္ ၾကက္သီးထစရာေနာ္။ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ ဆရာ၀န္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ေနာက္ဆံုးကြာ လင္ကြန္းကိုၾကည့္။ ငါတို႔ေျပာသလို ႏွိမ့္ခ်ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူက အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ကြ။ ဆင္းရဲလိုက္တာမွ ေျပာမေနနဲ႔။ ႀကိဳးစားလိုက္ရတာလည္း အေသအေၾကပဲ.ငါ့ေကာင္။ သူယွဥ္ၿပိဳင္ရတာ တကယ့္ကို ဒိတ္ဒိတ္က်ဲေတြ။ ေနာက္ဆံုး သူဘာျဖစ္သြားလဲ။ သမၼတ ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ ဘယ္လိုေနရာမွာပဲေရာက္ေရာက္ေပါ့ကြာ။ သူ႔ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္ရင္ ေလးစားရမွာပဲကြ။ အရာရာတိုင္းက သူ႔အလုပ္သူလုပ္တယ္ကြ။ ခုဏက အပင္က အပင္ရွင္သန္ေရးသည္ သူ႔အေရး။ သူရွင္သန္ေအာင္လုပ္တယ္။ အဲဒါ ပန္းတိုင္ပဲ။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဆင္းရဲရဲ ခ်မ္းသာသာ၊ ဘယ္လို အဆင့္အတန္းက ေမြးဖြားေမြးဖြား၊ သူ စာေမးပြဲေအာင္တယ္။ အဲဒါ သူ႔ရဲ႔ ပန္းတိုင္ပဲ။ "
"အင္း..ဟုတ္သလိုလုိေတာ့ ရွိသား။ "
ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းမကုတ္ေတာ့ပါ။ ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာလိုက္ရလို႔။ ေခါင္းကုတ္သြားတာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ပင္။
ဒီထက္ပိုၿပီး ထပ္ခ်ဲ႔ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ေတြလုပ္တယ္။ (ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို႔ မသံုးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္သက္သက္သာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္) ။ အခက္အခဲေတြ ရွိတယ္။ အတားအဆီးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီအတားအဆီးေတြ၊ အခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊားႏုိင္ခဲ့ရင္ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုေတာ့ ရွိမည္ပင္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြသည္ အတိုင္းအဆမဲ႔ရသည္။ သူမ်ားေတြအတြက္ အထင္ႀကီးစရာ ေအာင္ျမင္မႈ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္။ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္ေတာ့ အဲဒါ ပန္းတိုင္မ်ားစြာထဲက တစ္ခု။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္လို႔ ေခၚရင္ မနာတက္။ ကၽြန္ေတာ္ အရမး္ႀကိဳက္တဲ့ ျမက္ပင္ေလး ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပင္။
နိဂံုး
ကၽြန္ေတာ့္ ဆက္လက္ေတြးမိတာေလးတစ္ခုက
ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းေသာ ဘ၀ေတြကို ျဖတ္သန္း ရတဲ့သူဆိုရင္ မႏွိမ္ခ်ေစခ်င္။ ေလးစားမႈရွိသင့္သည္ဟု....။ သူသည္ အုတ္ေတြၾကားထဲတြင္ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ျမက္ပင္ေလး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္။
ကၽြန္ေတာ့္ အတြးစ သက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္ဟု ရိုးသားစြာ၀န္ခံပါေၾကာင္း။
ဓါတ္ပံုကို ဂူဂယ္မွ ရယူထားပါေၾကာင္း။
ေလးစားစြာျဖင့္
ခႏြဲ(ျမင္းၿခံ)
